LiTte| P|2inCesS Fu||Moon~*

เป็นคำถามจากเหตุการณ์วันนี้ที่ได้พบเจอมา

เดียวนี้น้ำใจคนเรามันไม่มีกันเลยรึไง

เริ่มจากการกลับบ้าน วันนี้ต้องไปรับ Router True

จึงได้นั่งรถ 166 กลับ (ปกติกลับรถตู้)

รอนานมากก อย่างแรกที่ได้สัมผัสก็คือ

แย่งกันขึ้นรถ -*- (อันนี้พอจะเข้าใจ ชินซะแร้ว)

แต่ว่า ไอสาดคนหลังอะมารยามรู้จักไหมห๊า

กรุจะล้มแร้วไอสาดด ดันยุได้ แมร่ง

ถ้ารอบหน้าเจองี้จะไม่ทนเคอะ -0-

จะศอกกลับแมร่งเลยแสดด

พอขึ้นไปปุ๊ป ก็ตามสเต็ป แย่งที่นั่งกันใหญ่ เห้อออ

ไอเราก็ได้นั่งอะนะ เกือบหลังๆ ประมาณแถวที่ 4-5 นับจากที่นั่งหลัง

เรื่องมันเริ่มจากตรงนี้ ไอคนที่มันนั่งที่พระอะเป็นผู้หญิง

ที่นั่งนี้คนเรามันก็รู้ๆกันอยู่ว่าถ้าพระมาก็ต้องให้ท่านนั่ง

แต่นังนี่ ไม่ลุกคร๊า คนเรานะ ไร้นึกสิ้นดี

ถึงขนาดต้องให้กระเป๋ารถเมล์ บอก3-4รอบ

สามัญสำนึกอยู่ไหนค่ะ อย่าบอกนะว่าชีวิตนี้อะ

มรึงไม่เคยนั่งรถเมล์

เรื่องที่ 2 ยายแก่ๆ เดินหลังค่อมขึ้นรถค่ะ รถก็ยืนกันเบียดมาก

ยายแกก็ต้องเดินมาเรื่อยๆค่ะ ผ่านประตูกลางมา 2-3 ที่นั่ง

ไม่มีไอสาดตัวไหนลุกซักคน ไอเราก็เลยลุกให้ยายนั่ง

น้ำใจอยู่ไหนค่ะ นี่หรอคนไทย

ไอพวกเห็นแก่ตัว นั่งกันหน้าสลอนเชียวนะ

พวกมรึงก็ไม่ได้แก่นะสาด วัยทำงานหาเงินทั้งนั้น

เห็นแก่ตัวจิง กรุเปง นศ. ยังมีสามัญสำนึกและน้ำใจเลย

นี่แหละนะมีแต่คนแบบพวกมรึงทั้งหลายอะ

ประเทศมันถึงได้เป็นแบบนี้

ไอเรานี่อยากจะตะโกนด่าในรถม๊ากกกกกกก

แต่นะ ไม่ได้กลัว แต่ห่วงเข็มสถาบันที่ติดอยู่นั่นแล

ไม่อยากทำให้สถาบันเสียชื่อเสียง

เรื่องสุดท้ายก็คือ พอบืนปุ๊ป ก็มีไอชายอ้วนขนาดกลาง

ยืนข้างหลัง ไอสาดนี่ ก็ไร้น้ำใจอีก ที่มีอีกเยอะ เขยิบได้ป่าว

ก้นมรึงอะถูกับกรุตลอด โรคจิตป่าวว่ะ

ที่ก้มีแทนที่จะเหยิบๆหน่อย ไอเราก็ต้องใช้กระเป๋าดันๆมันไป

แต่ก็ยังโดนบ่อยๆ สุดจะทนจิงๆ อยากตะโกนด่าแสดด

ถ้าใส่ไปรเวทไปนะ จะเอาส้นสูงฟาดเลยแสดด

จากเหตุการณ์ครั้งนี้ เลยอยากจะทราบว่า

เดียวนี้ สามัญสำนึก กับ ความมีน้ำใจ มัน หายไปไหนหมด

คนดียังมี เรื่องนี้ไม่ปฏิเสธ แต่ว่า มันเหลือน้อยแล้วใช่ไหม

ไอพวกเห็นแก่ตัวนับวันจะยิ่งเพิ่มขึ้นเหรอ ?